China kent zijn problemen, variërend van een sterk verouderende bevolking tot sociale conflicten en een gebrekkig rechtssysteem. Waar geen twijfels over kunnen bestaan, zo lijkt het, is China’s economie. De Bejing consensus, een kapitalisme waarbij de staat een zeer sterk sturende rol speelt, is duidelijk sterker uit de crisis gekomen. Terwijl de ‘ontwikkelde wereld’ nog nahapt van de gevolgen van de financiële crisis, hebben de Chinese groeicijfers nauwelijks te lijden onder de mondiale recessie. Of toch wel? Er zijn redenen om te veronderstellen dat de economische zwaargewicht de basis aan het leggen is voor zijn eigen schuldprobleem.

Economische doping

Zuid-Europese landen hebben de voorbije jaren boven hun stand geleefd. Wat hierbij soms uit het oog verloren wordt is dat landen als Spanje of Griekenland de voorbije jaren een mooie economische groei konden bewerkstelligen, net door het aangaan van (veelal buitenlandse) schulden. Dergelijke schuldcreatie kan gezien worden als een soort economische doping. Het verhoogt de prestaties op korte termijn, maar tast de gezondheid op lange termijn aan, zoals deze landen momenteel aan de lijve ondervinden. Voor de Verenigde Staten met zijn consumenten die vrijwel niets spaarden, gaat eenzelfde verhaal in grote lijnen op.

Chinese schulden

China heeft de gevolgen van de wereldwijde recessie, die haar export zwaar aantastte, aangepakt op een grotendeels gelijkaardige manier. Het aantal toegekende leningen is spectaculair gestegen van 102 procent van het BBP in 2008 tot 127 procent in 2009.  Daarnaast hebben lokale overheden, door middel van investeringsvehikels, ook zware schulden opgebouwd om de impact van de buitenlandse vraaguitval op te vangen. Zo zou de werkelijke overheidsschuld wel eens 102 procent kunnen bedragen van het BBP in plaats van de officiële 70 procent, zo staat te lezen op de blog van ‘The Times.’

Politieke desiderata en het hebben van de juiste contacten spelen een belangrijke rol bij de toekenning van kredieten in het hedendaagse China. Te vrezen valt dus dat een groot deel van de toegenomen kredietverstrekking economisch weinig zinvol is en dat er op na verloop van tijd zware verliezen geleden wordt op deze kredieten. Een dergelijk scenario heeft zich alleszins al in het verleden voorgedaan. Zo heeft China eind jaren ’90 maar liefst 420 miljard dollar geïnjecteerd in de vijf grootste banken om dezen te behoeden van het faillissement.

Stevige buffers

De Chinese situatie qua schulden ziet er in verschillende opzichten evenwel helemaal anders uit dan pakweg de Griekse. De Chinese overheid heeft gigantische reserves en heeft momenteel nog geld op overschot om Spaans schuldpapier en masse op te kopen. De overheid is dus ruimschoots in staat om binnenlandse noodlijdende kredietverstrekkers voluit ter hulp te komen indien nodig, zoals ze ook in verleden gedaan heeft. Daarnaast sparen Chinezen ook een zeer groot deel van hun inkomen, waardoor banken ruime reserves hebben om slecht presterende leningen op te vangen. Mogelijk kan het land dus een portie doping aan zonder daar een zware prijs voor te moeten betalen.

Desondanks heeft de Chinese overheid haar beleid om meer en meer leningen toe te kennen, teruggeschroefd, waarschijnlijk uit vrees voor om een al te sterke toename van rommelkredieten. Het blijft afwachten wat de impact op termijn zal zijn van de investerings- en kredietboom.

Reacties

Naam *
Code   

Voeg reactie toe