Het moet gezegd, de nota van de formateur heeft alvast de verdienste dát ze er is. Na een jaar duisternis in de federale regeringsvorming ligt er eindelijk een gedetailleerd plan voor met een visie over heikele punten zoals de staatshervorming en BHV, maar ook pistes voor de noodzakelijke saneringsoperatie en krijtlijnen van een sociaal-economisch beleid.

Werkgelegenheid is echte prioriteit

Dé centrale doelstelling voor het sociaal-economisch beleid van ons land moet de structurele verhoging zijn van de werkgelegenheidsgraad. Daarmee zouden immers heel wat aanverwante problemen worden aangepakt: minder sociale uitsluiting en armoede, meer fiscale inkomsten, een groter draagvlak voor de betaalbaarheid van de vergrijzingskosten. Werkgelegenheid wordt echter niet gecreëerd bij wet. Daartoe moet dringend gesleuteld worden aan de randvoorwaarden die motiveren om te ondernemen én mensen aan te werven.

Hogere belastingen nefast

Het optrekken van de belastingen op beleggen en sparen mag dan al sympathiek klinken, het gaat evenwel voorbij aan het feit dat als gevolg hiervan de kosten voor bedrijven om kapitaal op te halen nog verder verhogen. Laten we ook niet vergeten dat de belastingen op kapitaal in ons land al hoog zijn. De impliciete lastendruk op kapitaal bedraagt 30,9% in België, tegenvover 24,6% in de EU-27. Daarenboven worden bedrijven al geconfronteerd met een moeilijkere toegang tot kapitaal als gevolg van de financiële crisis (strengere voorwaarden, hogere risicopremies) en de maatregelen in de slipstream daarvan (o.m. Basel III). Hoe kunnen we de welvaartskoek groter maken als we het voor bedrijven duurder maken kapitaal op te halen om te investeren? En het gemorrel aan de notionele interestaftrek is ook niet bepaald goed voor het investeerdersvertrouwen.

Lagere lasten op arbeid noodzakelijk

Bovenstaande zou nog verteerbaar zijn indien voor een gelijke opbrengst de sociale bijdragen op arbeid zouden worden verlaagd. In opdracht van nog de huidige federale regering heeft het Planbureau samen met de NBB daarover recentelijk een studie gepubliceerd die verwonderlijk genoeg wordt doodgezwegen in deze voorstellen. De positieve impact van een lagere lastendruk op arbeid op de werkgelegenheid wordt er nochtans duidelijk mee aangetoond.

Concurrentiekracht is fundamenteel

Daarmee zou alvast de lage werkgelegenheidsgraad in ons land kunnen worden opgekrikt bij een gelijk activiteitsniveau. Ook onze concurrentiekrachtpositie moet fundamenteel verbeteren. Het huidige systeem van loonindexering, waarmee internationale prijshausses in de grondstoffenmarkten quasi onmiddellijk worden doorgerekend in de lonen, moet dringend worden bijgeschaafd. Dit kan bijvoorbeeld door de meest volatiele componenten uit de index te halen. Maar ook daarvan geen spoor in de voorstellen.

Werken aantrekkelijker maken

Maar zelfs dat alles volstaat niet. Om een echte welvaartssprong te kunnen maken moeten ook meer mensen beschikbaar zijn om te werken. Positief is alvast dat een aanzet wordt gegeven tot langer werken en dat langdurige werkloosheid financieel wordt ontmoedigd. Toch blijft het dat ons systeem te weinig incentives voorziet om werken aantrekkelijker te maken dan niet werken. De voorstellen rond het optrekken van het belastingvrij minimum zijn ontoereikend. Er zijn bovendien in ons systeem nog te veel (gesubsidieerde) uitstapmogelijkheden. Hoewel deze vaak bedoeld zijn om de combinatie werk-privé meer in balans te brengen en dus ook langer werken aan te moedigen, moeten we vaststellen dat tot op heden dat doel werd gemist.

Kortom, de voorstellen dreigen de kip met het gouden ei te slachten. De welvaartstaat zal niet groeien door diegenen die ze tot stand brengen alsmaar zwaarder te belasten.

Reacties

Vereycken Luc

0

 

 

Als ondernemer ontgaat mij iets.
Men spreekt over het maken van jobs. In de ondernemers wereld zijn er meer dan jobs genoeg die niet ingevuld kunnen worden. De interne regels (oudere mensen) als ook de regels voor niet EU mensen zijn zo onmogelijk.
Veel soepele regels zou voor ons onmiddelijk een 10 extra mensen betekenen op een totaal van 60.

dinsdag 05 juli 2011 om 12:34

Antwoord

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe

Annuleren

Peter Druyts

0

 

 

De laatste zin vat alles op een sublieme wijze samen. Heel wat mensen hebben de mond vol over het in stand houden van ons sociaal model en dreigen met het doembeeld van de VS. Gemakshalve wordt dan wel vergeten dat herverdelen en sociaal ondersteunen handen vol geld kosten. Het dogmatisch in stand houden van het model primeert boven de middelen om het model effectief in stand te houden.

Als de huidige welvaartstaat onbetaalbaar is geworden, betekent dit dat het model eigenlijk gefaald heeft en dat we de huidige vorm moet herzien, niet afschaffen.

dinsdag 05 juli 2011 om 13:24

Antwoord

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe

Annuleren

SIMPLY me

0

 

 

Vraag : waarom moeten tegenwoordig zoveel werkende mensen, jong en oud, al werkend toch nog in armoede leven ? waarom wordt er niet gepraat over alle verspilling, miljoenen, miljarden, die multinationals en overheid laten begaan ?
Banken lenen onder elkaar, staten lenen onder elkaar, banken lenen aan staten en omgekeerd : wie is er nu nog in dat kluwen iets schuldig aan wie uiteindelijk ??? Wie wordt er wat wijsgemaakt ? en wie moet welk gat vullen door wie gemaakt in naam van wie ??? al de rest is praatvulling

woensdag 10 augustus 2011 om 14:16

Antwoord

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe

Annuleren

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe