Enkele weken geleden lekte de Financial Times een interne nota van General Motors die aangeeft waarom in Detroit bepaalde Europese vestigingen van GM, waaronder ook Opel Antwerpen, niet in de bovenste schuif liggen. De cijfers kregen in eigen land nauwelijks weerklank maar winnen plots in betekenis nu GM deze week doodleuk aankondigde dat ze Opel/Vauxhall dan toch niet verkoopt aan Magna/Sberbank. De gebeurtenissen van de afgelopen dagen tonen eens te meer aan dat we in eigen land nood hebben aan een serieus debat over onze concurrentiekracht en niet mogen blijven steken in de dagelijkse emotionele mediaverontwaardiging.

De beslissing van GM is ingeven door puur economische motieven. Het bedrijf ziet in een aantrekkende markt nieuwe kansen om zonder al te veel overheidshulp en dito bemoeienissen eigenhandig schoon schip te maken. Daarmee wordt een snellere doorstart mogelijk. Pijn zal dat zeker blijven doen. Ook in het nieuwe scenario zullen duizenden jobs sneuvelen, alleen blijft het ook nu onzeker waar die precies zullen vallen.

De interne nota van GM, die in de FT uitlekte, werpt hier een licht op en baseert zich op het aantal uren dat nodig is om een wagen te assembleren, volgens insiders een sleutelindicator voor het bepalen van de efficiëntie van een productievestiging. Deels loopt zo'n vergelijking mank omdat vestigingen verschillende modellen fabriceren maar GM officials zouden ten aanzien van de FT hebben verklaard dat de vergelijking voldoende betrouwbaar is. De diversiteit aan modellen per vestiging is inderdaad dermate dat een zinvolle vergelijking mogelijk wordt (zie tabel 1). De productie van de Astra verloopt veel efficiënter in Ellesmere dan in Bochum, Antwerpen of Giliwici. Op basis van deze tabel scoort Opel Antwerpen (helaas) niet goed inzake efficiëntie. Volgens de FT hebben de officials uit Spanje en het Verenigd Koninkrijk in het onderhandelingsproces de beste troeven in handen.

Tabel 1 - Efficiëntie assemblagevestigingen

Bron: Financial Times

De mindere efficiëntie van Opel Antwerpen komt bovenop tal van andere concurrentiehandicaps. Naast het aantal uren dat nodig is om een auto te assembleren zijn er ook de uurloonkosten zelf. Het is algemeen geweten dat we hier meestal op het verkeerde podium staan. Er werden de afgelopen jaren weliswaar inspanningen geleverd (Cf. vrijstelling bedrijfsvoorheffing ploegen- en nachtpremies) om de pil te vergulden maar die wegen allang niet meer op tegen de explosie van de loonkosten die ons land sinds 2004 heeft gekend in vergelijking met de buurlanden. Volgens het Institut für deutschen Wirtschaft lagen onze uurloonkosten in de industrie in 2007 reeds 3 euro hoger dan in Duitsland (zie tabel 2). Binnen de OESO was enkel Noorwegen nog duurder. De evolutie sinds 2007 is zeker niet in ons voordeel geweest.

Tabel 2 - Totale uurloonkosten in de industrie in 2007

Bron: Institut für deutschen Wirschaft

Juist omwille van deze achtergrond mag het een verrassing wezen dat de uitgelekte cijfers in eigen land niet meer weerklank hebben gekregen. Blijkbaar hebben de maandenlange onzekerheid en het politieke gelobby de economische realiteitszin verdrongen. Ook nu weer draait alles om verontwaardiging. Die is begrijpelijk omdat moeizaam tot stand gekomen onderhandelingen in één ruk van tafel worden geveegd. Magna werd bereid gevonden om in het geval van een overname te helpen zoeken naar uitwegen voor de Antwerpse vestiging. Die verworvenheid komt nu te vervallen. Vele werknemers van Opel Antwerpen, van wie velen reeds moreel afscheid hebben genomen van hun werkgever, zien hiermee hun lot weerom in de weegschaal geworpen. Dat is erg maar neemt niet weg dat ook zij een beter en vooral eerlijker debat verdienen over de echte oorzaken die hoogstwaarschijnlijk zullen leiden tot de sluiting van hun fabriek. Enkel met een discussie ten gronde zullen we kunnen vermijden dat we in de toekomst nog meer van dit soort debacles te verwerken krijgen.

Reacties

Naam *
Code   

Voeg reactie toe