In een vrije tribune in de krant De Morgen van 13 juli 2011 leggen Caroline Ven en Geert Janssens uit hoe België snel, duurzaam en efficiënt moet saneren. Lees hier het artikel zoals verschenen in De Morgen.

De snelheid waarmee het vertrouwen in de Belgische schatkist afgelopen dagen slonk, geeft aan dat ook wij allang niet meer buiten schot zijn. Meer nog, de duizelingwekkende vaart waarmee een van de grootste obligatiemarkten binnen de eurozone in de verdrukking kwam, dwingt tot meer bescheidenheid. Het is waar dat financiële markten veel onheil kunnen aanrichten maar we moeten ook beseffen dat speculatie vaak een gevolg is van slechte economische fundamentals. De ironie van het lot wil bovendien dat de financiële markten, in tegenstelling tot voor het uitbreken van de crisis, vandaag tamelijk behoorlijk hun werk doen. Althans stukken beter dan tijdens de periode na de invoering van de euro toen ratingbureaus de grote externe tekorten van Griekenland en Portugal jarenlang kritiekloos door de vingers zagen. Geen enkele Europese haan die toen kraaide.

De waarheid gebiedt ons dus te zeggen dat landen ook een eigen verantwoordelijkheid hebben. Ook bij ons zijn de reacties op de gebeurtenissen van de afgelopen dagen tekenend. Het gaat niet enkel om een puur internationale kwestie. De druk van buitenaf staat niet geheel los van het intern strategisch steekspel dat staatskundige en sociaaleconomische hervormingen nu al meer dan vier jaren aan de ketting houdt. Het volstaat ook niet om een dringende sanering van de begroting te bepleiten. Niemand betwist die noodzaak maar de echte vraag is hoe we die sanering efficiënt gaan aanpakken.

Om op die laatste vraag te antwoorden moeten we om te beginnen voortgaan op internationale saneringservaring. Die leert dat hogere belastingen de economische groei veel schade berokkenen. Beter is te snoeien in de uitgaven. Een tweede les betreft het duurzaam karakter van een sanering. Dit vergt ingrepen die veel verder gaan dan het vlug in evenwicht brengen van uitgaven en inkomsten. De snelheid waarmee de komende jaren de vergrijzingfacturen binnenwaaien, nodigt uit tot een grondige hervorming van het pensioensysteem. We hebben geen nood aan meer belastingen die de basis van de sociale zekerheid verder onderuithalen. Om die te versterken moeten vooral meer mensen aan het werk. Dat kan door langer te werken maar ook door het invullen van de talrijke bestaande vacatures en het stringenter activeren van de potentiële beroepsbevolking. Tegelijk vergt een meer arbeidsvriendelijke omgeving de afbouw van lasten op arbeid en een hervorming van de automatische loonindexering die onze loonkostenevolutie afstemt op die bij onze buren. Afgelopen week lanceerden we in dat verband een alternatief indexmechanisme dat zich baseert op kerninflatie. Hiermee schermen we onze loonontwikkeling af van internationale prijsschommelingen voor grondstoffen en voeding. De jobs die we daardoor kunnen creëren zorgen voor duurzame koopkracht die de sociale zekerheid een bredere financieringsbasis geeft.

Een index op basis van kerninflatie zou op termijn ook onze loonkostenhandicap met de buren afbouwen. Die handicap is structureel en wordt niet goedgemaakt door andere concurrentiefactoren zoals de snelheid waarmee een bedrijf kan worden opgericht, de efficiëntie van onze regelgeving of de arbeidsflexibiliteit. Zorgwekkend in dat verband is dat de positie van België, op basis van 30 verschillende kwalitatieve concurrentie-indicatoren, het afgelopen decennium er verder op achteruitging. Volgens onze analyse scoren Griekenland, Portugal en Italië nog zwakker en de tekorten op hun handelsbalans laten zich hierdoor goed verklaren. Het geeft echter ook aan hoe moeilijk het voor deze landen zal zijn om er weer bovenop te raken. Het aanpakken van deze 30 verschillende factoren is een werk van lange adem. Maar juist daarom is het ook voor ons land zo belangrijk om snel met een coherent plan te kunnen uitpakken.

Helaas verkeert men in de Wetstraat nog steeds in de waan dat we er met meer economische groei de komende jaren wel vanzelf zullen uitkomen. Om die groei te realiseren zal men niet alleen werk moeten maken van een sanering van de begroting maar ook van een plan van aanpak voor meer werkgelegenheid en een verbetering van onze tanende concurrentiekracht. Deze overwegingen worden ons niet opgedrongen door een ratingbureau. Ze volgen gewoon uit een analyse van ons economisch groeipotentieel in relatie tot de ontwikkeling van onze overheidsschuld. Uiteraard zijn politieke omgevingsfactoren olie op het vuur van de financiële onzekerheid, maar geenszins een excuus om niets te doen.

Reacties

DE RIDDER G

0

 

 

Allemaal goe ... veel pleisters en geblaat ...
Mijn vaste overtuiging is dat een grondige herstrukturering / rechtzetting / gezondmaking van onze mentale, emotionele, psychische en spirituele waardensystemen en beleving ervan zich opdringt wil de mens in België en op deze planeet nog een waardig heden, laat staan een eerbiedwaardige toekomst hebben
en daarvoor moet er dringend serieus geïnvesteerd worden op alle niveau's in opvoeding / onderricht / kinderen / begeleiding / "grootbrengen", en dit zowel emotioneel als psychisch en spiritueel en mentaal. (en ik spreek hier niet van godsdienst ). Dit is een investering op lange termijn en bij alle niveau's van de maatschappij, van schatrijk tot arm : dit is de omwenteling die we genoodzaakt zijn te bewerkstelligen.
Geef mensen, jong en oud, de kans en de middelen om zich op een waardige manier nuttig te maken voor de gemeenschap en de voldoening en zelfrespect die daaruit voortvloeien brengen "leven" tot stand en waar er leven is is er hoop en toekomst en samenwerking. Eerst de waarden kweken, dan creatief in de materie "doen".
Nog een denkertje daarbij : "L'humilité est la vertu qui permet toutes les autres" Groetjes

woensdag 10 augustus 2011 om 10:18

Antwoord

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe

Annuleren

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe