|
Alan Greenspan, de voormalige voozitter van de Amerikaanse centrale bank, wordt soms de vinger gewezen als hoofdverantwoordelijke voor het uitbreken van de kredietcrisis. Een overdreven vertrouwen in de zelfregulerende werking van de financiële markten en een jarenlange ultralage rentevoet hebben ei zo geleid hebben tot de implosie van de financiële wereld en de zwaarste recessie in mensenheugenis, zo luidt de kritiek. Vóór het uitbreken van de kredietcrisis werd Greenspan echter alom gerespecteerd en bewonderd als de man die decennia lang garant stond voor stabiliteit en groei voor de Amerikaanse economie. Weinig verwonderlijk is zijn recent gepubliceerde analyse van de financiële crisis meer dan het lezen waard. We belichten een aantal bevindingen van deze verrassend toegankelijke studie.
In deel twee wordt de vraag gesteld in hoeverre regulering van de financiële sector wenselijk is. De mogelijke gevolgen op economische groei zijn namelijk grotendeels onverkend terrein.
Groter soortelijk gewicht financiële sector
De financiële sector is de jongste jaren uit zijn voegen gegroeid (en overigens niet alleen in de Verenigde Staten). De winst van de financiële sector binnen het hele bedrijfsleven is bijvoorbeeld spectaculair toegenomen sinds de Tweede Wereldoorlog, zoals we in een eerder artikel aanvoerden. De grootschalige afschrijvingen van allerlei afgeleide financiële producten wijst er op dat de loonevolutie vanaf de jaren 2000 voor een groot deel te wijten valt aan een zeepbel en grotendeels ongewenst was.
Langetermijn evolutie
Desondanks valt het op dat de financiële sector al sinds de Tweede Wereldoorlog toeneemt in belang voor de gehele Amerikaanse economie. Onderstaande tabel geeft de toegevoegde waarde weer voor de bank- en verzekeringssector sinds 1947 in de VS. De evolutie verloopt al zes decennia lang vrijwel onafgebroken opwaarts, net zoals de winsten van de sector.
Een ander typisch Angelsaksisch fenomeen is de sterke stijging van de gemiddelde lonen binnen de financiële sector zijn, zeker sinds de jaren ’90. Afgestudeerden van de meest prestigieuze universiteiten vinden makkelijk werk binnen de financiële wereld aan riante lonen. Kortom, het soortelijk gewicht van de bank- en verzekeringssector is al decennia lang aan het toenemen en niet enkel in de aanloop van de crisis. Dit is vooral het geval voor Angelsaksische landen, maar gaat in mindere mate eveneens op voor andere landen zoals Duitsland of Japan.
Vrees voor overregulering
De oorzaken voor de deze langetermijn evoluties zijn onvoldoende bekend, zo argumenteert Greenspan. Mogelijk is de uitdienende financiële sector het logische gevolg van een meer complexe economie, maar mogelijk ook niet.
Er gaan stemmen op om de financiële sector strenger te reguleren en aan banden te leggen. Sommige excessen, zoals de spectaculaire groei van afgeleide rommelhypotheken wijzen op een duidelijke noodzaak tot hervorming. Hoe ver deze regulering moet gaan, en onder welke vorm, zonder de economische ontwikkeling aan te tasten, is evenwel veel minder evident. Greenspan was waarschijnlijk tot voor kort de machtigste man ter wereld binnen de financiële wereld. Als hij geen idee heeft welke effecten regulering heeft op economische groei.
|
Reacties