Uit Europees onderzoek blijkt dat het bedrag aan achterstallige betalingen in de EU oploopt tot meer dan 1.800 miljard euro. Vooral kmo’s worden daardoor hard getroffen.

Deze bijdrage verscheen in het decembernummer van Ondernemen, het ledenblad van VKW (december 2011)

Kmo’s lopen extra risico en daar spelen drie oorzaken. Ten eerste zijn ze meer terughoudend met het laten gelden van hun wettelijke rechten ten aanzien van laatbetalers (cf. nalatigheidsintresten), vaak uit onwetendheid maar in meer dan de helft van de gevallen ook uit schrik voor het verlies van een klant. Kmo’s zijn vaker afhankelijk van slechts enkele grote klanten waardoor de achterstal of een eventuele wanbetaling harder zal aankomen. Tot slot, bedrijven moeten de behoefte aan cash, die door de achterstallen ontstaat, voorfinancieren. Zeker voor kmo’s komt dat vaak neer op het verplicht aangaan van dure kortetermijnleningen bij hun bank.

Beter debiteurenbeheer

Paradoxaal genoeg zijn het vaak de kmo’s die het belang van een goed debiteurenbeheer onderschatten. En zo doende, verzaken ze even vaak aan instrumenten die hen veel geld kunnen besparen. Een van die tools is de kredietverzekering. Die biedt twee voordelen. Ten eerste, een leverancier kan zich hiermee indekken tegen een mogelijke wanbetaling van een klant. Nog belangrijker is dat, lang voordat een wanbetaling zich voordoet, de verzekeringnemer wordt gedwongen om na te denken over een beter debiteurenbeheer. Hierdoor kan wanbetaling op termijn zelfs vermeden worden.

Geen blijk van wantrouwen

De markt voor kredietverzekeringen wordt wereldwijd gedomineerd door drie spelers die ook in ons land actief zijn. Het betreffen Atradius, Coface en Euler Hermes. Het is de leverancier die bij zo’n verzekeraar langsgaat en een polis afsluit voor het indekken van zijn klantenrisico’s. Er is aldus geen contractuele relatie tussen de verzekeraar en de klant, hoewel die laatste de gevolgen zal dragen van een slechte kredietbeoordeling door de verzekeraar. Dat een leverancier werkt met een kredietverzekering zou de klant aldus kunnen ervaren als een blijk van wantrouwen. Een belangrijk argument hiertegen is evenwel dat in de regel een polis wordt afgesloten voor de volledige klantenportefeuille. Het is dus niet zo dat één welbepaalde klant wordt geviseerd. Het dekken van de volledige omzet is een toepassing van het mutualisatie- of compensatiebeginsel dat de verzekeringssector zichzelf oplegt, precies om te vermijden dat enkel de slechte risico’s zouden worden aangeboden.

Kredietlimieten

Dit belet echter niet dat de kredietverzekeraar zich het recht voorbehoudt om na een financiële analyse een kredietlimiet in te stellen op welbepaalde klanten. Zo krijg je als leverancier ook een beeld van de kredietwaardigheid van je klanten. Zo’n limietverlaging is meestal een veeg teken. Tijdens de crisis van 2008-2009 zagen de kredietverzekeraars zich genoodzaakt om heel wat limieten eenzijdig en vaak drastisch terug te schroeven. Dat heeft geleid tot spanningen tussen de verzekeraars en de verzekerde bedrijven. Tegen die achtergrond, werkt de sector vandaag aan een verbetering van haar imago. Een van de initiatieven dat daarin past, is de publicatie van het boek ‘Kredietverzekering: Mijn bedrijf goed verzekerd?’ Zeer aanbevolen voor wie gebruik wil maken van de onzichtbare bank die schuilt in een beter debiteurenbeheer.  

Paul Becue. ‘Kredietverzekering’. 2011, september. Leuven: LannooCampus, 232 blz.

Reacties

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe