Met de mislukking van Di Rupo lijkt het einde van België dichterbij  Maar laten we die mislukking niet te snel op het conto van de onderhandelaars schrijven. De huidige generatie politici moet het afval opruimen dat loodgieters en evenwichtskunstenaars hebben achtergelaten. Lees hier het volledige artikel zoals verschenen in De Standaard van 8 september 2010.

Begin 1982 stond België economisch met de rug tegen de muur. Alleen via een devaluatie van de Belgische frank kregen de autoriteiten de economische machine terug aan de praat. Na de zwaarste recessie uit de naoorlogse geschiedenis is de economische situatie anno 2010 heel vergelijkbaar met die van eind 1981. De beleidshendel van een muntdevaluatie staat evenwel niet meer ter beschikking. Ingrijpende maatregelen om het tij te keren dringen zich op. Het gaat dan onder meer om structurele besparingen op de uitgaven, afslanking van het ambtenarenkorps en fundamentele ingrepen in de organisatie van de arbeidsmarkt. De hamvraag luidt of de politieke elite nog over voldoende veerkracht en moed beschikt om tot zulke maatregelen over te gaan.

Download de volledige nota [PDF, 8 blz., 866 kb]

Een verdere kwantitatieve versoepeling door de Fed dreigt te leiden tot meer onzekerheid. Lees hier het artikel zoals op 31 augustus is verschenen in De Tijd.

Griekenland toont zich een dankbaar studie-object voor economen. De oorzaken van de huidige malaise van het land, wier economie in de tweede helft van dit jaar nog kromp met anderhalf procent, zijn immers velerlei en vaak leerrijk voor andere landen, niet in het minst het onze. De enorme kosten -en de zware onderschatting vooraf- van de Olympische Spelen van 2004 dienen als een waarschuwing voor andere, kleine landen met ambities voor de organisatie van grote internationale sportevenementen. De ontsporing van de loonkosten, die een prominente oorzaak vormt van de verslechterende Griekse concurrentiepositie, illustreert het belang van een loonkostenmatiging in België.

Het vergrijzingsprobleem bestuderen stemt een mens niet bepaald vrolijk. Zoals u hier al meermaals kon lezen, staat België er absoluut niet goed voor. De overheidsschuld tornt opnieuw boven de 100% van het bbp, reserves zijn er nauwelijks aangelegd en het toekomstige groeipad is door de beleidsmakers al jaren serieus overschat. En op de koop toe lijken beleidsmakers nog altijd niet van plan snel te handelen. Wellicht komt dat omdat veel mensen het probleem nog altijd niet goed begrijpen. Hier een poging het eens op een andere manier te belichten.

In een artikel van De Tijd op 12 augustus tracht Bart Martens, Vlaams volksvertegenwoordiger voor de sp.a, een aantal mythes rond vrijhandel door te prikken. We vervangen zijn mythes door genuanceerde vaststellingen omtrent vrijhandel.

Kleven de uitgevoerde stresstests het etiket ‘schokproef’ om de Europese banksector?Ja, als je een muis loslaat in de porseleinenwinkel van de banksector. Neen, als je de olifant opnieuw zou loslaten.

Als er één sector in België duidelijk geen last heeft van de crisis, dan is het die van de live evenementen. De meeste grote rockfestivals en optredens zijn weken op voorhand uitverkocht of kennen een recordopkomst. Maar ook andere vormen van 'beleving' zitten in de lift zoals het wielrennen, voetbal, pretparkbezoek... Wat is de verklaring voor het succes? Kunnen we spreken van een heuse 'experience economy'?

China kent zijn problemen, variërend van een sterk verouderende bevolking tot sociale conflicten en een gebrekkig rechtssysteem. Waar geen twijfels over kunnen bestaan, zo lijkt het, is China’s economie. De Bejing consensus, een kapitalisme waarbij de staat een zeer sterk sturende rol speelt, is duidelijk sterker uit de crisis gekomen. Terwijl de ‘ontwikkelde wereld’ nog nahapt van de gevolgen van de financiële crisis, hebben de Chinese groeicijfers nauwelijks te lijden onder de mondiale recessie. Of toch wel? Er zijn redenen om te veronderstellen dat de economische zwaargewicht de basis aan het leggen is voor zijn eigen schuldprobleem.

Het recente rapport van het IMF legt nogmaals de vinger op de wonde. Het economisch herstel is over zo wat heel de wereld sterker dan verwacht, behalve in Europa. Ook in ons land blijven de groeiverwachtingen ondermaats. Dit maakt de sanering van de overheidsfinanciën extra moeilijk en ondermijnt de haalbaarheid van ons sociaal model. Een verdere liberalisering van de dienstensector kan evenwel voor een stuk soelaas bieden.