Onze nationale voetbalploeg moet het tegen meer en meer landen laten afweten. Met onze loonkosten en concurrentiepositie geldt net hetzelfde. Vooral de evolutie ten opzichte van Duitsland is treffend. Terwijl arbeid een twintigtal jaar geleden goedkoper was in ons land dan bij onze oosterburen, gaat het omgekeerde momenteel op. Duitsland heeft een indrukwekkende politiek gevoerd van loonkostenmatiging, waardoor het internationale marktaandeel jaar na jaar toenam. De Belgische loonkosten liepen daarentegen meer en meer uit de pas, met name ten opzichte van Duitsland, en onze exportsector moest voortdurend terrein prijsgeven.

Politieke motieven spelen ongetwijfeld een rol bij een eventuele sluiting van Opel Antwerpen. Economische motieven zijn, helaas, misschien even doorslaggevend.

Jarenlange loonkostenontsporing

Loonkosten blijven zwakke punt van Belgische automobielsector. Dit was de titel van verschillende krantenartikels ruim twee jaar geleden en vat een rapport van kredietverzekeraar Euler Hermes uit 2007 gebald samen. De gemiddelde loonkosten in de sector lagen in ons land een stuk hoger dan in andere landen, waaronder Slovakije (logischerwijze), Italië en, interessant genoeg, ook Duitsland. De loonkosten in de automobielsector in ons land waren in de voorafgaande jaren ook sterk gestegen, terwijl ze in Duitsland vrijwel ongewijzigd bleven. Aangezien de algemene loonkosten sinds 2007 verder ontspoord zijn, vooral ten opzicht van de Duitse, is hier ondertussen hoogstwaarschijnlijk geen verandering in gekomen, wel integendeel.

Geen kwestie van productiviteit

Het veelgehoorde argument dat we hier veel productiever zijn, en op deze manier de hoge loonkost ruimschoots compenseren, snijdt over het algemeen weinig hout. In onze jongste Septembernota, die beschikbaar is op onze website (http://www.vkwmetena.be/) wordt de evolutie van onze loonkosten vergeleken met deze van onze buurlanden, rekening houdende met de arbeidsproductiviteit. De conclusie is duidelijk: arbeid is duurder geworden in ons land en dit wordt doorgaans niet gecompenseerd door onze legendarische productiviteit.[1] Zoals Geert Noels zich enigszins badinerend uitdrukt, gebeurt de product in een auto-assemblage grotendeels machinaal en is het niet zo dat Antwerpse arbeiders allemaal harder kunnen lopen of sneller schroeven kunnen vastdraaien dan collega’s uit andere landen.

Misschien de meest schijnende conclusie uit de Septembernota is dat de gemiddelde werknemer hier én meer kost dan in onze buurlanden én toch in koopkrachttermen toch het minste overhoudt door het zware overheidsbeslag. In 2006 al berichtte De Tijd dat een Belgische auto-arbeider die in ons land 100 euro verdient, 207 euro kost voor zijn werkgever. In Duitsland bedraagt deze loonkost, voor eenzelfde nettoloon, slechts 176 euro. We combineren aldus het slechtste van twee werelden.

Duitsland- België: 1-0

We willen het belang van politieke motieven niet onderschatten. In volle verkiezingskoorts kon Angela Merkel slecht economisch nieuws vermijden als de pest, en toonde de Duitse overheid zich gul ten opzichte van de overnemers van Opel. Een andere lezing van een mogelijke sluiting is evenwel mogelijk en zelfs plausibel: België betaalt de prijs voor een systematisch en jarenlang wanbeleid, vooral vergeleken met Duitsland. Dat Opel Antwerpen het moet afleggen tegenover Duitsland is dan ook uitermate symbolisch. De loonkostenontsporing is er niet van vandaag op morgen gekomen. Zoals de analyse van Euler Hermes aantoont, waren we zeker niet de enige die hiervan herhaaldelijk gewag maakten, zonder al te veel gevolgen op het terrein.

Indien er geen moedige beleidskeuzes worden genomen, in navolging van Duitsland, zullen we in het volgende, gelijkaardige dossier opnieuw in een underdogpositie zitten en glijden we verder en verder af in internationale rankings. Onze economie verdient een beter lot dan onze nationale voetbalploeg.

Reacties

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe