Oude bankierswijsheid zegt dat je geen kredieten toekent op basis van een waarborg. Je moet als geldschieter geloven in een project. Zakelijke of persoonlijke waarborgen mogen niet het verschil maken. Tot zover de wijsheid, want in de praktijk zien we net het omgekeerde. Vooral familiale bedrijven worden gesommeerd tot het verstrekken van waarborgen, vaak dan nog persoonlijke.

Deze bijdrage verscheen ook in Ondernemen, het ledenblad van VKW

Uit een enquête van het Ondernemersplatform VKW blijkt dat 3/4de van de Vlaamse bedrijven in meer of mindere mate een terugval van het vertrouwensklimaat ondervinden ten gevolge van de financieel economische crisis. 35% van de 309 respondenten signaleren zelfs dat het algemeen vertrouwensklimaat in de bedrijfswereld in een zeer uitgesproken mate is gedaald.

Hoge bonussen zijn tegenwoordig een makkelijk te raken schietschijf. In al dat populisme dreigt de essentie evenwel verloren te gaan. Nochtans hebben bonussen wel degelijk nut indien ze op de juiste manier worden ingezet. De link met het resultaat op lange termijn moet centraal staan en precies daar wil het in de praktijk nogal eens wringen.

Na een periode van crisis en geschokt vertrouwen volgt meestal een toename van wetgeving, reglementering en toezicht. Meer controle moet nieuwe uitwassen voorkomen, het veiligheidgevoel herstellen en de onzekerheid verminderen. De overheid neemt die toezichthoudende rol met volle overgave waar. Onprettig neveneffect is een stringent kluwen van geboden en verboden dat de ondernemingsruimte inperkt.

Vlaamse ondernemingen hebben een kostenhandicap tegenover zowat alle groeilanden. De loonkosten (en in toenemende mate ook de energiekosten) maken dat we erg moeilijk internationaal competitief kunnen zijn in massaproductie. Als gevolg daarvan zetten de meeste (industriële) bedrijven in ons land duidelijk in op nicheproducten en/of –markten. In deze marktsegmenten primeren marktkennis, innovatie en goede dienstverlening vaak op prijsargumenten.

In een vrije tribune in de krant De Morgen van 19 april 2011 trekt Geert Janssens, hoofdeconoom VKW Metena, lessen uit de Finse verkiezingsuitslag. Om uit het oog van de financiële markten te blijven, moet ons land dringend werk maken van haar structurele mankementen. Lees hier het artikel zoals het is verschenen in De Morgen.

Vlaanderen is relatief kwetsbaar voor hoge olieprijzen en kent sterk volatiele elektriciteitsprijzen. Daarnaast hebben de gebeurtenissen in Japan de interesse in kernenergie sterk bekoeld. De toekomst is aan hernieuwbare energie, zo luidt de brede consensus. Desondanks maken we maar weinig vooruitgang in de transitie naar meer duurzame energiebronnen. We stippen drie mogelijke verklaringen aan.

Wordt de renteverhoging van de ECB de eerste in een lange rij? Behalve in de VS, lijkt monetaire verstrakking een wereldwijd fenomeen te zullen worden. Dat ook de Chinezen steeds meer maatregelen nemen om de inflatie in te dijken, is een veeg teken aan de wand. 

Een opstoot van de inflatie zou ook de rente voor bedrijfskredieten in de hoogte jagen. Om te weten waaraan we ons moeten verwachten, kijken we even mee in de glazen bol van de centrale bankiers. Die baseren hun beleid onder meer op de 'Taylor rule'. Dit is een harde vuistregel die John B. Taylor in 1993 bedacht.

Deze bijdrage verscheen ook in Ondernemen, het ledenblad van VKW

Hoe slecht staat België er nu eigenlijk voor? Is het terecht dat we als één van de meest solvabele landen van de wereld toch steeds meer in het vizier van speculanten en ratingbureaus komen te liggen? Blijkbaar wordt gevreesd dat liquiditeitsproblemen onze nochtans sterke financiële positie snel onderuit kunnen halen. Precies daarom moet ons begrotingshuiswerk een pak ambitieuzer.