De werkelijke discussie omtrent lonen van topbankiers en bankCEO’s is niet betreft niet de hoogte op zich, maar eerder of ze aanleiding geven tot wenselijk gedrag. Meer bepaald zou de persistente bonuscultuur, waarbij fabuleuze betalingen plaatsvinden indien bepaalde korte termijn doelstellingen gehaald worden, aanzetten tot het nemen van extra risico’s en een gebrek aan een visie op lange termijn. De gevolgen van dit gedrag zijn ondertussen genoegzaam bekend. Tegenstanders van deze visie verwijzen vaak naar Lehman Brothers en Bear Stearns. Toen deze instellingen ten onder gingen, ging hun aandelenwaarde mee de dieperik in. De topmensen, die grote aandelenpakketten bezaten, kregen financieel zware klappen en zijn dus, terecht, zwaar afgestraft voor hun overdreven risico-appetijt. Het verloningsbeleid lag dus niet aan de basis van de excessen binnen deze instellingen, zo wordt geargumenteerd.

Nader onderzoek naar de lonen aan de top van Bear Stearns en Lehman Brothers maakt brandhout van dit verhaal.

Onderzoek naar verloning

Drie professoren van Harvard Law School onderzochten de lonen, zowel vast als variabel, van de top vijf van zowel Lehman Brothers als Bear Stearns in detail vanaf 2000. De samenstelling van deze top vijf was overigens in beide gevallen grotendeels onveranderd gedurende de hele periode. Hierbij wordt gekeken naar werkelijke cash flows en niet naar ‘virtuele geldstromen;’ aandelenpakketten en –opties worden enkel meegeteld als deze werkelijk verzilverd worden. Alles tesamen blijkt dat deze tien mensen, over een periode van acht jaar tijd, gemiddeld 250 miljoen dollar verdienden.

De totale lonen van deze top overstegen sterk de initiële aandelenwaarde van deze instellingen. Opvallend is dat aandelenopties en –pakketten op regelmatige basis geïncasseerd worden door de top van de onderzochte banken. Gecombineerd met compensatiepakketten bestond er wel degelijk een nauw verband tussen hun inkomsten en de korte termijn resultaten van Bear Stearns en Lehman Brothers. Terwijl aandeelhouders die vanaf 2000 hun aandelen hielden tot het einde verlies leden aan hun betrokkenheid met Bear Stearns en Lehman Brothers, was dit geenszins het geval voor de CEO’s van de banken.

Nadruk op korte termijn

Het feit dat de resterende aandelenpakketten in handen van het topmanagement suggereert dat ze het abrupte einde niet anticipeerden. Desondanks werd deze top jaren lang sterk beloond, en dus aangezet, voor een erg agressief en risicovol beleid. De geleden verliezen door de aandelenontwaarding in 2009 vallen daarenboven in het niets door de winsten die de voorgaande jaren gerealiseerd worden.

De onderzoekers besluiten dat beide instellingen zich minder roekeloos gedragen zouden hebben indien het loonbeleid meer afgesteld was op de lange termijn en korte termijn resultaten. Dit is opmerkelijk voor een bank als Lehman Brothers die niet gered is door belastingsgeld. Als het politiek of economisch onhaalbaar blijkt om de toplonen binnen de financiële sector in te perken, overigens vooral een fenomeen in Angelsaksische landen, zou de verloning op zijn minst sterker gekoppeld moeten worden aan de lange termijndoelstellingen van de betrokken instellingen.

Het volledige onderzoek is hier te downloaden.

Reacties

Niet invullen aub
Naam *
Code   

Voeg reactie toe